Ное и лозата што го преживеа Потопот

Долго време, светот бил само вода.

Нема полиња, нема патишта, нема градови. Само бескрајно море под тешко, сиво небо. Во средината на таа бескрајна вода пловела арката на Ное, носејќи го со себе животот што требало да го преживее Потопот.

Деновите минувале. Потоа недели. А светот што Ное некогаш го познавал повеќе не постоел.

Но еден ден, нешто се променило.

Водите почнале да се повлекуваат. Низ облаците се пробиле првите сончеви зраци, а во далечината повторно се појавила земјата. По долгото патување, Ное конечно стапнал на копно.

Но пред него не стоел светот што го оставил.

Земјата била тивка и влажна. Празна. Како светот повторно да бил создаден од почеток.

Ное знаел што треба да направи.

Да засади.

Почнал да ја обработува земјата, да сее и да го обновува животот. Сè околу него било ново, а секое мало растение било знак дека светот повторно се буди.

Но меѓу сите растенија, една лоза ќе стане особено важна.

Тука започнува мистеријата.

Старите библиски записи ни кажуваат дека Ное засадил лозје по Потопот. Но не ни кажуваат од каде дошла лозата.

Дали семето било зачувано пред Потопот? Дали било донесено со арката? Или Ное го пронашол растението кога повторно почнал да ја обработува земјата?

Одговорот не го знаеме.

Но можеме да ја замислиме приказната.

Можеби меѓу сите нешта што Ное ги чувал во арката имало едно мало семе, завиткано во парче ткаенина. Можеби никој не знаел што ќе стане од него. Можеби изгледало безначајно покрај сè што требало да биде спасено.

Но Ное го сочувал.

И кога земјата повторно станала плодна, го засадил.

Прво се појавило мало зелено стебленце.

Потоа неколку листови.

Лозата растела бавно, прилепувајќи се за дрвените потпори што Ное ги поставил околу неа. Не брзала. Како да знаела дека има време.

Минуваа сезони.

Малото растение станало силна лоза. А еден ден, меѓу зелените листови, се појавиле првите гроздови.

Ное чекал.

Грозјето полека созревало под сонцето на новиот свет. Од земјата што повторно оживеала, сега виселе зрели плодови.

Тоа не било само прва берба.

Тоа бил доказ дека животот навистина се вратил.

Од грозјето Ное направил вино.

И можеби токму тука приказната станува поголема од самото вино.

Затоа што по Потопот, човекот не изградил прво палата. Не подигнал споменик. Не изградил голем град.

Прво засадил.

Ставал семе во земјата и чекал нешто што сè уште не можел да го види.

А токму тоа ја прави лозата толку посебна.

Таа бара време.

Бара грижа.

Бара трпение.

Човекот ја засадува денес, но плодот доаѓа многу подоцна.

Можеби затоа лозата толку добро ја претставува приказната за новиот почеток.

Водата можела да го покрие светот, но не можела да ја избрише желбата на човекот повторно да создава.

Од земјата повторно никнал живот.

Од лозата дошло грозјето.

А од грозјето – виното.

И така, една мала лоза станала дел од приказната за светот што повторно започнал.

Но мистеријата останува.

Дали семето на Ное било остаток од светот пред Потопот?

Можеби.

Можеби не.

Можеби вистинската убавина на приказната е токму во тоа што никогаш нема да дознаеме.

Затоа што најстарите приказни за виното секогаш оставаат простор за малку мистерија.

И можеби секогаш кога ќе погледнеме лозје, можеме да се сетиме на една едноставна мисла:

По секој Потоп, повторно доаѓа време за садење.